Andrzej BUŁA

Stratégie de l’UE en faveur des droits des personnes handicapées après 2024

Głosowałem za przyjęciem sprawozdania „Strategia UE na rzecz praw osób z niepełnosprawnościami na okres po 2024 r.” ponieważ wierzę, że jest to ważny krok dla zapewnienia równych praw osobom z niepełnosprawnościami w UE. Uważam, że strategia musi zostać wzmocniona i dostosowana do obecnych wyzwań, z którymi osoby z niepełnosprawnościami wciąż muszą się mierzyć. Gwarancja godnego zatrudnienia, dostęp do odpowiednio przystosowanych mieszkań czy nieograniczone prawo do głosowania to jedynie kilka przykładów wskazujących na sfery, w których działania Unii i władz krajowych muszą być zintensyfikowane i lepiej skoordynowane. Nowa, ambitniejsza strategia, jeśli ma być skutecznym narzędziem, wymaga zwiększonych środków finansowych. Dlatego uważam, że odpowiednie środki powinny znaleźć się w budżecie nowych wieloletnich ram finansowych na lata 2028-2034. Niemniej jednak zagwarantowanie równych praw osobom z niepełnosprawnościami wymaga nie tylko zwiększonych nakładów finansowych, ale również zmiany ogólnego podejścia do tej kwestii. Jego podstawę powinno stanowić wspieranie samodzielności poszczególnych osób, co również znalazło swoje odzwierciedlenie w treści sprawozdania.

Rôle des politiques de l'Union dans la définition du modèle européen du sport

Głosowałem za przyjęciem sprawozdania w sprawie roli unijnych strategii politycznych w kształtowaniu europejskiego modelu sportu, ponieważ dokument ten w sposób kompleksowy wzmacnia wartości, na których opiera się europejski sport – solidarność, uczciwą rywalizację, włączenie społeczne i równość szans. Jako wieloletni nauczyciel i pasjonat sportu w pełni podzielam przekonanie, że sport odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu postaw obywatelskich, zdrowego stylu życia i integracji społecznej. Raport słusznie wskazuje na potrzebę długoterminowej strategii UE dla sportu, opartej na zasadach fair play, równości płci i solidarności pomiędzy sportem zawodowym a amatorskim. Wspieram propozycje dotyczące zwiększenia finansowania sportu, zwłaszcza w ramach programu Erasmus+ 2028–2034, a także inwestycji w infrastrukturę szkolną i programy sportowe dla dzieci i młodzieży. Istotne jest również uznanie znaczenia wolontariatu sportowego oraz zapewnienie sportowcom godnych warunków pracy i realnego udziału w procesach decyzyjnych. Sprawozdanie trafnie zwraca uwagę na rosnące zagrożenia dla integralności sportu, takie jak komercjalizacja, doping, piractwo transmisji czy ustawianie meczy oraz apeluje o wspólne działania państw członkowskich i Komisji Europejskiej w tym zakresie. Uważam, że przyjęcie tego dokumentu to ważny krok w kierunku silniejszego, bardziej sprawiedliwego i dostępnego dla wszystkich modelu sportu w Europie, opartego na wartościach, a nie wyłącznie na zysku.

Neuvième rapport sur la cohésion économique et sociale

Szanowni Państwo, Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania, gdyż uważam, że w bardzo dobry sposób podsumowuje ono osiągnięcia i wyzwania stojące przez polityką spójności w UE u progu nowego okresu programowania. Polityka spójności to jeden z kluczowych filarów Unii Europejskiej. Dzięki niej zmniejszamy różnice rozwojowe, wzmacniamy solidarność i budujemy silniejszą Europę – od poziomu lokalnego po unijny. Dziś stoimy jednak przed dynamicznie zmieniającą się rzeczywistością. Potrzebujemy podejścia, które będzie bardziej elastyczne, prostsze i zdolne do szybkiego działania w sytuacjach kryzysowych. Pokazały to wydarzenia zeszłego roku i potrzeba szybkiego przekierowania wsparcia na powodzian. Jednocześnie musimy pamiętać, że polityka spójności to nie tylko narzędzie redystrybucji – to przede wszystkim polityka inwestycyjna. To dzięki niej wspieramy innowacje, nowoczesne technologie, zrównoważony rozwój i konkurencyjność europejskich regionów. Ale żadna z tych ambicji nie będzie możliwa bez zachowania jej podstawowego charakteru: polityka spójności musi być tworzona blisko ludzi – bo jest dla ludzi. Jej skuteczność wynika z podejścia oddolnego, z zaangażowania władz lokalnych i regionalnych. Dlatego zdecentralizowany model musi zostać utrzymany i wzmocniony – wszelkie próby jego centralizacji byłyby strategicznym błędem. Musimy wspólnie zadbać o to, by po 2027 roku polityka spójności pozostała silnym, elastycznym i nowoczesnym narzędziem rozwoju – dostosowanym do wyzwań współczesności, ale wiernym swoim fundamentalnym zasadom.

Le Fonds social européen plus après 2027

Głosowałem za przyjęciem raportu na temat przyszłości Europejskiego Funduszu Społecznego+ po 2027 roku, gdyż uważam, że jest to jeden z kluczowych instrumentów unijnych wspierający naszych obywateli. ESF+ to fundusz, który współtworzony i zarządzany jest przez władze lokalne i regionalne we współpracy z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego. Jest więc funduszem „blisko obywatela” zdolnym najlepiej odpowiadać na potrzeby osób wykluczonych i potrzebujących wsparcia. Ponadto posiada ogromny potencjał innowacyjny - to z tego funduszu powstało w minionych latach wiele nowatorskich projektów, takich jak chociażby Europejski Budżet Obywatelski w moim rodzinnym regionie opolskim. Europejski Fundusz Społeczny+ po 2027 roku będzie jednym z kluczowych elementów nie tylko zapewniających spójność społeczną, ale także wspierających nasz potencjał konkurencyjny m.in. poprzez budowę Unii Umiejętności. Przy okazji trwającej właśnie debaty o przyszłości polityki spójności i nowych wieloletnich ram finansowych warto zastanowić się, jak w jeszcze lepszy sposób wykorzystać ten instrument dla wsparcia potrzebujących. Jestem zdania, że powinien on być prosty w obsłudze, nienakładający nadmiernej biurokracji na beneficjentów i elastyczny, aby dobrze dostosowywał się do nadchodzących wyzwań. Co najważniejsze jednak, musi zawsze funkcjonować w ramach zarządzania wielopoziomowego, gdyż potrzeby każdego regionu w UE są różne i wymagają skrojonych na miarę rozwiązań.